sığ sular

Buraya yüzmeyi nasıl öğrendiğimi hatırlamadığım zamanlardan kalma bir anımı yazacaktım. Yaşadıklarımı unutmak istemiyordum. Annemin beni nasıl sevdiğini ve babamın beni mutlu etmek için lunaparka götürdüğü günleri. Kardeşimin onunla barışmam için çevremde minik minik döndüğü, 4 yaş zamanlarını mesela. Küsmem için belki bir sebep bile yoktu. Bunların hepsinin unutulmasını istemiyordum.

Gittiğim psikolog bana geçmişi düşünmenin depresyona neden olacağını söyledi. Bir kaç seans sonra da (tam tamına 10 koca seans) benim durumumun daha yakından incelenmesi gerektiğini ve bu yüzden başka bir psikologa daha düzenli görünmemi önerdi: Devletin karşılayabileceği biri kısacası. Anlamıyorum bu kadar zor olan neydi bendeki. Daha fazla seansın da veya orada çalışan hiçbir arkadaşının yardımcı olamayacağını söyledi. O zaman bu insanlar kime yardımcı olabiliyorlardı 10 ya da 20 seansta?

Sonuç olarak ruh tamircileri camiasına güvenim biraz sarsıldı ve hayır, geçmişe olan küçük ziyaretlerim beni depresyona sokmuyor. Yer yer mutlu ediyor, yer yer üzüyor belki. Çokca durum değerlendirmesi yaptırıyor. Kaybettiğim paralel evrenler için pişmanlık duymuyorum.

Sadece bir bu kadar yaşadım ve belki bir bu kadar daha yaşayacağım.
Hepsi bana kalsın, benimle kalsın istiyorum.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s