Sokak

Uyumak için yatağa gitmeden önce açık kalan tek ışığı kapamak gibi bazı yaşanmışlıklar. Yerini içerisinde ne olduğunu bildiğin karanlıklara bırakıyor. Boşluklara bırakıyor, koyduğunda başını yastığa. Suskunluklara bırakıyor bir sonraki sabah uyandığında.

Bugün karanlıkta oturup sanki çözmem gereken varoluşsal krizlerim yokmuş gibi, evrenin başladığı noktayı düşündüm. Karanlıkta oturmanın herhangi bir psikolojiyle bağlantısı yoktu o anda. Daha çok kimse sana bakmazken gerçekten kendin olabildiğin anlardan biri gibiydi. Üstelik düşünsene, aynalar bile seni sana gösteremez karanlıkta.

Yaşanmışlıklarımın kapkara listelerini hangi odalara hapsetmiştim, kim bilir. Bunu düşündüm uzun uzun. Hangi ışıkları kapatmıştım üzerlerine? Kaç yıl susmuştum üzerlerine? İnsan susmayı tercih ettiği için yalnız kalmamalı. Suskunluklar, gelecek yoluna döşenmiş mayınlar olmamalı.

Oturup uzun uzun düşündüm sessiz kalmayı seçtiğim anları ve beni buna yönlendiren nedenleri. Sonra gözüm birden sokaktaki diğer evlerin kimsesiz camlarına kaydı. O camların arkasında insanların oturduğunu ve onların da tıpkı benim gibi oturup düşündüğü hayal ettim. Oturduğum yerden kalkıp ışığı bir kez açıp kapadım.

Kimse böyle yalnız kalmak zorunda değildi.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s