Orman

Şimdi yapabilceğimi söylediğin şeyleri gerçekten yapabilir miyim, bilmiyorum. Artık bilmiyorum. Kendime bile açık kapılar bırakmıyorum. Bazen yürüyorum yokuşu olmayan ormanlarda. İnsanlar ağaçların köklerinde ‘yaş – yaşayış’ görüyor. Benim aklımsa ‘Kim atmış bu kadar düğümü toprağa’ diye soruyor. Bazen çok gereksiz sorular soruluyor.

Amacım kalp kırmak değil. Hiç olmadı desem yalan olur. İnsan, bir koruma mekanizması olarak kalbini kıranların ruhları incinsin istiyor zaman zaman. Karşı atak… ama amacım kalp kırmak değil gerçekten. Artık değil. Bir keresinde bir ‘arkadaşım’, ‘Bazılarının mutlu olması için, bazılarının üzülmesi gerekir’ demişti. O zaman çok sevmiştim hani, sevgimden hak vermiştim belki de.

Kimsenin kırılmasına gerek yok. Kimsenin çünkü biliyorum, hiçbir incinmişliğim ardında kasıtsız gerçekler yok. Boş bakışlar, ‘sana öyle gelmiştir’ler, yalan gülüşler yok. Çünkü yine biliyorum, hava kalan her şey daha büyük yer ediyor insanın hayatında. Herkese karşı takarım maskelerimi: Bir tek dürüstlüğün karşısında koruyamıyorum kendimi. Başka hiçbir şeyi bu kadar takdir edilesi bulmadım hayatımda.

Kimsenin üzülmesine gerek yok aslında. Ağaçlar düğümlerini atadursun toprağa, çok iyi biliyorum; neler bana öyle geliyor, neler havada kalıyor.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s