Edip

“Unutulmuş gibiyim ben/ Ve insan bir bakıma unutulmuş gibidir/ Bilmem ki nasıl anlatmalı? / Yalnız bile değilim.” demiş Edip Cansever vakti zamanında.

Her sabah değil ama bazı zamanlar annemden yadigar şiir kitaplarını aralarım. Bugün karşıma bu çıktı. Mesafelerin yarattığı yorgunluktan olsa gerek. Tuhaf, diye düşündüm. Onlarca yıl var aramızda şu dizelerin yazıldığı günle, binlerce gün hani, on binlerce yeni buluş ve belki bir çağ atlamışız istemeden ama bazı şeyler aynı kalmış. Bazı şeyler için biçilmiş kelimeler yok. Sanki duygu olarak ambalajlanıp saklanmış. Son kullanma tarihi yok.

Yalnız bile değiliz aslında ama biri de çıkıp açıklamamış neden köstebek yuvası gibi olduğunu ruhumuzdaki arazilerin. İki saniye arasındaki bir anlam kaymasında her bir hücremizle hissedebildiklerimiz.

Birazdan doktor randevusunda görünmem gerekiyor ve ilk soruyu şimdiden kestirebiliyorum: “Bugün nasıl hissediyorsun?”. Nasıl ama nasıl ve yine nasıl anlatmalı?

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s