Kıyı

Günün en durgun saatinde yazıyorum bunu. Biliyorsun sabaha karşı yine maziyle harmanlanmış rüyalardaydım. Bir yaşayışı değil de bu sefer, yelken açtığım geminin rüzgarını kontrol etmeye çalışıyordum.

Güne normal başladım. Gün içi epey bir dalgalıydı bu sefer. Çok kızdım bir takım şeylere. İlginçtir ki yine kendime değildi kızgınlığım. İnsanların hayat deneyimlerinin, yaşayışlarının, yaşlarının ya da en azından okumuşluklarının deneyim ve bilgelik getirmelerini beklersin. Rüzgara dikip bakışlarını, ‘biraz da doğudan eser misin?’ demezsin.

İnsanlık, diyorum bazen, birbirini avutmayı görev edinmiş sirk çalışanları. Her bir yana sosyal mesajlar asılmış, her bir problem sanki çözüm yolunu izlersen gerçekten düzlüğe varacakmış gibi. Keşke içi boş kostümlerin hepsini bir gemiye doldurup uzaya çıkarabilseydim ya da keşke açık açık neye ihtiyacım olduğunu söyleyebileceğim bir kıyıya demir atabilseydim.

Çoğu zaman susup kalıyorum. Düşünüp kalıyorum bazen öylece, belki daha iyi anlarım diye. Bugün güne gösteremediğim öfkemle devam ettim. Bunlar yer ediyor mudur mesela içimde? Ve vurur mu bir gün kıyılara tsunamilerce?

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s