Bir-an

Tüm çatışmaları bir rafa kaldırmalıyım bugün.

Zor, tedbirleri elden bırakmak. Yine zor, aynı güne aynı olmamışlıklarla uyanıp yine aynı ritmin içinde yuvarlanmak. İnsan, duyduğu her şeyi gururuna yedirebiliyor da güzel şeyler duyma isteğiyle başa çıkamamasını kabullenemiyor.

Sanırım ve yine insan, her şey çığ gibi büyüyüp başına inecek de olsa çok kısa bir süre için hayatında sadece iyi şeyler de olsun istiyor. Hani anlık gelen mutluluk hislerinden bağımsız, bir süreci istiyor olsun bu iyimser duruşların.

Biliyorum, her zaman olmuyor. Olduramıyor kendini, günü ve hayata tutunma isteklerini aynı saklama kabında. Bir bezmişlik şimdi, devam etmeye karşı benimle iç huzurumun arasında duran, devam etmeye yönelik ısrarcı duruşumu bozmasam da. Yorgunum. Yorgunuz konu bize geldiğinde, keşke ilk önce kendimiz için sıyrılabilsek kabuklardan, sanki sevdiğimiz birinin canı yanmışçasına. Hani sınırlarımızın bir dur durağı olmadığını görürüz ya, elimizden geleni ardına koymazken o sevdiğimiz başkaları için savaşırken. Aynısını ya kendimiz için yapabilsek ya da biri bizi o kadar sevse de devam edebilmek için köprüler kursa nehirlerin karşı kıyılarına kadar.

Tüm çatışmalarımı bir rafa kaldırmalıyım bugün. Söz vermiştim kendime henüz daha aklım hiçbir şeye ermezken. İnsan her şeyi gururuna yedirebiliyor da dönüp de maziye, mazideki yansımalarına, “ben buraya kadar yapabiliyorum” diyemiyor. İnsan bu cümlede aslında kendi için denemelerinden bahsediyor.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s