KAL

Günün karaktersizi de olur. Hani tatsız sabahları, yorgun akşamları olur. Ne zaman açarız mesela odaların ışıklarını? Bazen açmayı unutuyorum, kendimi gecenin ortasında karanlıkta otururken buluyorum; çünkü hava bile alıştıra alıştıra kararıyor.

İstisnasız her cümlem aynı durakta bekliyor. Aynı şeyleri başka bedenlerden umuyor. Çok, çok uzun süredir ruhumda akşam oluyor. Böyle böyle öğredim farkını üzgünlüğün hüzünden. Akşamüstleri mütemadiyen hüzünlü ve bu, onu çok güzel kılıyor. İstisnasız seçtiğim her yol, yolcularına küskün şimdi. Hani çatlak asfaltları, pencere pervazlarında kurumuş çiçeklerin saksıları. Şehirler de annelerini özlüyor-dur herhalde, çocukluklarından kalma anılarıyla.

Şu an akşamdan kalmalığın baş ağrısıyla boğuşuyorum. Bir gece daha insan olamadım, karaktersiz varoluşlarda bocalıyorum. Sonra ‘Bol bol su iç’ dedin. Boğasım geldi kendimi göllerde. Sahi beni mi düşündün orada sen? Birazdan da hava kararmaya başlayacak. Hüzünlü. Gökyüzünü kim bu kadar güzel boyuyor? Ağrının karaktersizi de olur hani. Bol bol su iç, dedin. İnsanın bir başkasını düşünmesi, hüzün, gökyüzü, dün. Şehirler de kendi antik isimlerini özlüyordur herhalde. Gerçekten beni mi düşündün?

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s