Soy

Bir cümle, martı sesleri.

Ben martıları belki de bu yüzden hiç sevemedim. Gecenin ortasında bir çocuk, ağlıyor mu gülüyor mu belli değil.

Sormuyorum nasıl olduğunu, soramıyorum dönüp sen de bana sorarsın diye. Umarım başkalarına sığ, kendimize iyiyizdir; çünkü eminim ki çok malzememiz var kullanabilecekleri. Neden kurcalarlar zaten başkalarının arka odalarda biriktirdiği kilden heykelleri?

Nasıl anlatayım? Böyle bir yaşayıştayken nasıl tüm bunlar olmuyor gibi davranayım?

Benim şu an olmam gereken yer burası değil. Değil, biliyorum çünkü ruhum çoktan bu kasabayı terk etti. Çoktan terk etti ellerimi, zihnimi. Şimdi gecenin ortasında bir hayalet, uyuyor mu uyanık mı belli değil.

‘Birden uyanmışım ve kendimi burada, bu yaşta, bu kalıpta bulmuşum gibi hissediyorum’ dedim, anneme. Çok konuşmayız normalde. Çok nasıl olduğumuzu sormayız birbirimize. Hani sorsak da ara ara, söylemeyiz gerçekleri. Kendimden biliyorum. Neyse. O gün söylemek istedim sadece. Bilmiyorum bir daha ne zaman konuşuruz ama böyle de iyiyiz. Biz suçluysak ya da boğulduysak konuyu değiştirmede ustalaşmış bir soyağacının son nefeleriyiz.

Acıyorum kendime, utanıyorum yazdıklarımdan. Arayışlardaydım belki; çünkü beklemekten sıkılmıştım. Şu an çok amaçsız duruyorum gecenin ortasında, gözlerim açık mı kapalı mı belli değil. Ben niye buradayım belli değil.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s