Kovan

Bir duruşu olmalı hayatın. Her şekilde. Bir ruhu olmalı, kıyıya vurduğunda bile dönüp baktırabilmeli kendine.

Yer yer kendine kaçan ve yer yer kendisinden kaçan kovan böceği gibi bazı düşünceler. Huzursuzluğu tüm bir sonbaharın tanımı. Huzursuzluğu mevsimleri yeniden yazanı. Göstermek isteyip gösteremediğim tüm özen, yatak altında saklanan yasların bütünü. Koyuvermişlik mi koruyor bu kadar insanın akıl sağlığını? Karların altında gömülü buldum ruhumu. Bu yüzden mü üşüdüm bu kadar kavrulurken tüm dünya? Yer yer parçalanan eski bir çarşaf gibi kaçışlarım. Hayalet kostümlerini andırıyor duruşu. Üzerimde daha iyi durur mu, kendi öz tenimden?

İstediği her şeyden bu kadar çekinir mi insanlar? Yoksa toplumların sorunu mu, sessizce fark edilmeyi beklemek? Gömülü buldum ruhumu. Hayatın duruşunun cilası eksikti aynı yerde. Doğduğumda 20 yaşında olan binaları, 50 yaşında gördüm sonra. Ne kadar büyük bir oyun zaman algısı… Hani ‘bu sular aksın, n’olur aksın artık’ diye yalvarabileceğin biri bile yoktur ya hayatında. Öyle şu an yerin yedi kat üstü. Ruhumu yerin yedi kat altında gömülü buldum çünkü.

Bir duruşu olmalı hayatımın, hayatlarımızın. Oysa iskeletini yitirmiş bedenler gibi hissettiriyor varoluşlar şimdi. Hangi korkuluğa tutunsam, hangi askıya assam kendimi, eğreti duruyor dikilişlerim.

Bir zaman oyunu. Bir kovan böceği huzursuzluğu. Hayatımı bir hayalete atfettim şimdi.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s