İKİ

Bir devrin kapandığını duyurdular, artık konuşulmayan ölü lisanlarla. Hiç geçmemesi gereken bir tren geçiyordu aynı anda, soğuktan daralmış rayların üstünden.

İnsan kanar mı içinden ve içinden çıkamadığı havai fişek gösterisi yüzünden?

Her rakamın bir hafızası olduğunu düşünürdüm. Mesela iki, ayakları yere basan deneyimleri biriktirmeliydi kendinde. Aklım karmakarışıktı o zamanlar, cadı kazanı gibi. Cadının unutkanlığından kendini akşam yemeği için kendi kazanına koyması gibi. Mesela bir trenin bir raydan çıkıp yalnızca şans eseri, bir diğer raya atlayabilmesi gibi. Bazen bir devrin, bir ocağın altını yakması gibi. Okyanuslar kaynıyor ve zihnimde şimdi, ucuz bir kıyamet senaryosu oynuyor.

Senin canın yanıyor, diyorsun. Benim canım kısık ateşte kendisiyle konuşuyor, görmüyorsun. Aklımda iki yıl öncesinden bir anı, gökyüzü sileme havai fişeklerle dolu. Kalabalıklar, maskeli insanlar, deli gibi bir yağmur yağmış öncesinde. Kuşlar, diye düşünüyorum, nerede kalp krizi geçirip ölüyorlar?

Bir devrin kapanacağını fısıldıyorlar, arkam dönük. Maskeler düşmüyor. Hiç geçmemesi gereken bir trenin önüne bir ruh atlıyor.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s