Meta

Sanki üzerine gidemediğimiz her şeyle alakası vardı, korkularımızın ve kayıplarımızın. Düşününce aslında, kuklasıyız yıllarca önce yaptığımız hatalarımızın.

Uzak kalmak istemiyorum artık. Hangi kulvar bir denklemin en değişken parçası? Hangisi bu işin oluru ve hangisi benim evrensel karaktersizliğim? Farkında mıyız ya da; başkalarına ne kadar büyük cümlelerle yaklaşıp kendimizi ne kadar derine gömebildiğimizin? Dünya böyle zamanlarda, kum havuzunda kendi yörüngesiyle oynayan bir çocuk gibi geliyor. Herkesten ve her şeyden kayıtsız, kendi çevresinde dönüyor.

Sanırım en çok da yine böyle zamanlarda konuşmadan anlaşılmak istiyorum. Bir rüyadan diğerine kapılar açılıyor. Daha önce hiç görmediğimi bildiğim ama yine de tanıdık gelen başka başka evlerin içinde yürüyorum. Ruhum yanıyor ama ellerim üşüyor, biliyorum. Yine ve yine en çok da böyle zamanlarda, biri belirsin de ne kadar boş şeylere kafayı taktığım için bana bağırsın istiyorum. Sonra tüm metaforlarım olduğu yere yığılıp kalıyor. Hiç olmadığı kadar gerçek ve sade üzülüyorum.

Dünya kayıtsız ama yaptığını bir iş sanıyor. Bir kukla yanıyor ve üzerini kumla örtüyor.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s