KAN

Şimdi kusursuz geç kalmışlıklarım, sona gelmişliklerim ve beni tüketeceğini bildiğim halde gururumla harmanladığım vazgeçemeyişlerim var.

Susuşlarım, saklanışlarım, hiçbir şey olmamışçasına çaldığım kapılar var. Aynı yaşayışın provasını alıyorum her gün, her sabah ve en baştan. Bana örülen kaderler mi hep bu kadar kısır ve sığ? Yoksa herkesin dokunamadığı biri var mı hayatında, göz ucuyla baktığı? Renk körü bir ressam gibi, resmettiğim her şey aslında kırmızı ya da yeşil ya da mavi ama bilmiyorum çünkü çok üzülüyorum – seviyorum. Çok seviyorum da söyleyemiyorum.

Başladığımı bitiremiyorum. Benim olayım da bu belki de ama sonra kabul de edemiyorum.

Şimdi kapatamadığım mevzularım, vedasız kalıplarım ve ismini bilmediğim takım yıldızlarım var. Galaksilerce kanıyorlar. Oturuyorlar eski ahşap bir masanın başına, kimseye anlatamadıkları gecelerde nasıl can çekiştiklerini anlatan uzun bir mektup yazıyorlar.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s