MAYIS.1972

Bazen toprağı yorgan gibi örterler üstüne. Bak burada bir “ah” yatıyor. Kalbin kanıyor, için yanıyor. Ayak uydurmaya çalıştığın düzen seni düzlenene kadar düzüyor.

Jeopolitik konumun önemi ile ilgili coğrafya dersleri – tarih dersleri kara tahtalarda. Benim annem iyi olduğumu biliyor ama çok da haklı sebeplerle başka annelere ağlıyor. Şimdi Galileo’yla aramızda bir sır, dünyanın yuvarlak olduğu çünkü karakterden yoksun, kendi gölgesinden korkan şaklabanların en sevdiği oyun: Adam Asmaca. Bu dünya ibaret değil ki gökyüzünden, günahlardan ve bir şafak vaktinin soğuğundan. Unutma ve unutturma! Onlar fikir aklında, ruhunda. Bak, ben de bir ceviz ağacıyım Gülhane parkında. Şimdi atanamayan öğretmenler, bir sürü genç polis oldu. Ne mutlu bize, artık onlar da farkında.

Burada bir “ah” var şimdi, her kitabın arasında bir ayraç gibi durur. Her ruhun, sabahın 4’ünde uyanıp su içmeye gitmesi gibi zamansız kanar. Bir masal olur, sonu mutlaka güzel biter. Kendi hayatından vazgeçmiş herkesin adıdır, Deniz. Rahat uyu yoldaşım, bu bir masal anlatılan yarım yüzyıldır ve gün doğar ve güneşi asamaz hiç kimse. Ağlatılan her annenin “ahı”dır. Kainat anneleri bir başka sever.

Şimdi rahat uyu sen, çünkü her masal sonsuza kadar mutlu biter.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s