Sular yanmaz sanıyorsun

Bazen savaş boyalarını sürünüp kılıçları çekmek gerekiyor gölgelere karşı.

Karşı karşıya geliriz elbet bir gün. Nasıl yaşadığımı, neyle savaştığımı bilmen gerekiyor. Aklımda bir ormanı katlettim. Kaçamadı sakinleri, kaçamadı gökyüzü. Yorgun çıktım savaşlarından, sanki kazandığım her bir zaferin bir anlamı varmış gibi davrandım ve kaçmadım kimsenin gözünün önünden.

Arkadaşın değilim çünkü olamam, demiştin. Güzel şeyler söylemeye yüzün vardı çünkü. Bir kasırga yaratırdın gündelik bir sorunla ve saçlarını açtığın gün benim için, güzel bir gündü. Hani okyanusların sınırsınız, hani ormanların hürdü? Karşımda duracak yüzün bile yoktu oysaki. Bir köz gibi düştü arka bahçeme ve gözlerindeki gölgelerle girdim o savaşlara. Gözlerin, dürüsttü. Gözlerin bana verdiğin en son sözdü.

Unuttuğum bir yaşamak biçimiydi, yaşattığın-yeşerttiğin ormanlar. Kim ne kadar zarar görecekse görsün şu raddeden sonra, zaferin peşinde değilim. Unutmak istediği her bir iskeleye bağlayacağım saç tellerini. Şaşıracaksın, çünkü o suları bile yakacağım.

En son ateşe vereceğim, son sözünü, gözlerini, gölgelerini. Arkasındayım ne söylediysem. Olur ya bir gün çıkarsın karşıma, tanımayacağım suretini.

Yazar: uykusuzbalinalar

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s