ZEMHERİ

Ruhun içinde biriktirdiğin insan kırıklarıyla dolup taşıyor. Seni ilk gördüğüm güne geri sardım anılarımı, böyle böyle anladım daha önce hiçbir aşkı hakkını vererek yaşamadığımı.

Gözlerin bana zemheri, bana daha ilk patlamasını yaşamamış bir galaksinin karanlığı. Sorsana bir sevdiklerine nasıl bilirlerdi seni, benden önce ve benden sonra? Bir çağ kapamak değilse de niyetim, tersine akıyor sendeki nehirlerim.

Yerini yadırgıyor mudur senin hatıralarında? Sanki çok zamansız yaşanmış bir dava, sanki avuçlarına sığdıramadığın deniz kabukları bir kumsalın ortasında. İsmin bana ağır şimdi, ismin başka kimseye yakışmıyor mesela. Tüm telaşlarını koy bir çaydanlığa demle, sabaha kadar öldürmezse bana bir mektup yaz ve cevabını bekle.

Seni ilk gördüğüm güne sardım anılarımı, daha en başından biliyordum ve belki de biliyorduk, yarattığımız dalgaların bizi o okyanuslarda barındırmayacağını.

Yazar: wherethehollowthingsare

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s