Temsili irade

En çok da yerini doldurmaya çalışmak yordu beni. İnsanın kendini oyalamaya çalışırken döndürdüğü dümenlerin haddi hesabı yok.

Yani sana hem ihtiyacım var ama aslında hiç yok.

İyi bir şeyler getirmedik ki hiç birbirimizin hayatına. Güven dedin, anlat dedin, sev dedin. Bana sorsan kendimdeydim hani, körebede ebeye, kör olduğunu söylediler bu oyunun sonunda. Kırılıyorsun geçiyor, kızıyorsun geçiyor. Sonra geride o kandırılmışlık hissi kalıyor suçlayamadığın kimseyi. Kendine kızmaların her gece baki kalıyor.

Bugün ikimizin yerine koyduğum bir çiftin tekrar bir araya geldiklerini duydum, sevindim. Kalpleri kırıkken, her birini ayrı ayrı dinlemiştim. Aynı dertten muzdariptik ve senden bir o kadar habersizlerdi ki, adını orada da gizlemiştim. İnsanlar konuşurdu hani, insanlar beni hedef tahtası yapar seninle vururlardı pek tabi. Ya da bir kere daha duysam sesini ben de vurur muyum kendimi?

Bir daha olmaz sınırını ben çizdim, biliyorum çünkü senlik benlik bir mevzudan çok daha fazlasıydı, vicdanımdan sana af çıkmazdı. Yine de son bir veda konuşması yapsak iyi olmaz mıydı? Yoksa bu da tehlikeli okyanusların mı bir dalgası?

Yazar: uykusuzbalinalar

Recreation of something long forgotten.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s